امروز روز تولد من است
امروز براي من روز مقدسي است
امروز مثبت ترين روز خداست
من فهميدم دنيا سرزمين وسيعي است پرازمشكلات سخت و من هم موجودي هستم وسيع تر و سخت تر از دنيا.
من فهميدم براي نسوختن درگرما بايد خود را به ميان آب و آتش زد، نه درميانه آن.
همان روز درگوش من خواندند: تو آمدي كه برگردي،
همان روز به من گفتند: شعر، صدا، آب، هوا، مادر، پدر خدا و عشق مال تواست
همان روز فهميدم كه هيچ مجالي از«لحظه» خالي نيست و لحظه هم جاي بي خيالي نيست.
من فهميدم كه پدرومادر از ثانيه هاي بيداري من و گريه هاي من فقط در لحظه تولد من لذت مي برند و دورو بري ها از لحظات خفتن و سكوت و مردگي من.
من در امروزي فهميدم كه تقديرم نه گياه است، نه حيوان است، نه فرشته و جن است، نه جماد است و نه چيز ديگر. قدر من انسان بودن است و اين قدر تا ابد درقبر نمي خوابد حتي اگر من فراموشش كنم.
من فهميدم كه بايد شكرگزار بود به خاطر همه چيزهايي كه خدا به ما داده و بايد شكرگزاربود كه خدا هرآنچه را كه از او مي طلبيم به ما نمي دهد!
امروز مثبت ترين روز خدا است،
امروز روز تولد من است....
نه،امروز روز تولد من و يك نفر ديگر است... و شاید صدها نفر دیگر !
مباركمان باشد

 تو در همه جا خانه داری

در هر جا که زیبایی هست،و مهربانی

هر جا که دامنی از ستاره ها هست

و صفایی که گرمی آفتاب را نشانه دارد

هرجا که وسعت فراوانی از گلهای سرخ را در خود دارد

تو در قلب من هم خانه داری.

                                                                 دلم پرپره خدا...

رفتی که........................
رفتی که........................
خاطرات تو رو , زیر و رو کنم
رفتی که........................
رفتی که........................
با توهم تو گفت و گو کنم
امااان ای امان ...امااااااااااااااان........
بی آفتاب سویه ی تو
خانه , خانه نیست
اماااااااااااااان................ ...
آواره می کنی که تو را
جست و جو کنم
اماااااااااااان ...................
ای خدای من
جاااااااااااااااااااااااا ااااااااااااااااااااااااا ااااااااااااان

نه می تونم دورشم از تو ، نه می تونم که بمونم
من نه شاهزاده ی عشقم ، نه شهاب آسمونم
تو نه نیستی و نه هستی ، دیگه خسته ام از خیالات
مونده بی جواب و مبهم ، توی زندگیم سوالات

تو یه رنجی تا همیشه اگه جون نگیره ریشه ، اگه باز بگی نمی شه
اگه یک روزی بدونم بودن و موندن یادت واسه قلب عاشق من که یه عمری عاشقت بود مثل درد زهر نیشه

تو که هستی ، زندگی هست ، قدرت هر خستگی هست
می شه دست قسمتو بست ، زیر ذره های لعنت که یه دشمنه تو خلوت که می کوبه ، می سوزونه هر خیال عاشقونه ، بود و خوند و موند و نشکست

نه می تونم دورشم از تو (نه می تونم دورشم از تو)
نه می تونم که بمونم (نه می تونم که بمونم)
من نه شاهزاده ی عشقم (من نه شاهزاده ی عشقم)
نه شهاب آسمونم

برام دعا کن عشق من
همین روزا بمیرم
آخه دارم از رفتنت
بد جوری گر می گیرم
دعا کنم که این نفس
تموم شه تا سپیده
کسی نفهمه عاشقت
چی تا صبح چی کشیده
این آخرین باره عزیز
دستامو محکم تر بگیر
آخه تو که داری میری
به من نگو بمون نمیر
تو میری و به باغ سبز
درش به روت بازه هنوز
من باغ سوختم نازنین
باشه برو با من نسوز

                                                                      "رضا صادقی"

باورت داشتم از روز نخست

امدی تا باشی

وپر از شعر پر از همهمه بودی اما

هیچ حرفی نزدی

خوب من میفهمم از دو چشمت همه حرف تورا

بی کلام اینجا باش

اخر اینجا بودن نیست محتاج صدا

بی کلام اینجا باش

بودنت با دل من بی صدا هم زیباست...

                      بگو به انکه دل از بار غم گران دارد...!

     سلام خدا حالت چطوره؟  چيكار مي كني با بي معرفتي ما ها؟خدا دلم گرفته...!

    امروز از صبح دانشگاه بودم روز خسته کننده اما خوبی بود .زنگ فیزیولوژی و نوار قلب..

   خیلی خوب بود.امروز اومدم خونه واسه فرجه ها وای چقدر درس دارم...دلم خیلی گرفته

   خستم ..خسته شدم از بس حرف زدمو کسی نفهمید چرا نمزارن کاریو که دوست دارم

   بکنم چرا نمیزارن عاشق باشم...چطور میتونم عاشق محبت کردن نباشم...من قول

    میدم دختر خوبی باشم تو هم قول بده منو ببري پيش خودت همش كه نمي شه تو

    بياي پيش من...!خدا جونم مراقب من باش قربون مهربوني هات برم  عشق همه ي

    كساني كه دارن از نردبونا شون ميان بالا  نگهدار...

    راستي خدا!

    خيلي دوستت دارم!

اين نوشته ها نجواي دروني آدم (مرد) و احساس اوست بعد از خلقتش و تنهايي به سر بردن در بهشت است:

چه رنجي است لذت ها را تنها بردن و چه زشت است زيبائي ها را تنها ديدن وچه بد بختي آزار دهنده اي است تنها خوشبخت بودن!
در بهار، هر نسيمي كه خودرا بر چهره ات مي زند باد تنهائي را در سرت بيدار مي كند. هر گل سرخي بر دلت داغآتشي است. بيشتر از همه وقت، دشوار تر از همه جا، احساس مي كنيم كه در اين "مثنوي" بزرگ طبيعت "مصراعي" ناتماميم. بودنمان انتظار يك "بيت" شدن!

در آن حال كهلذتي را با ديگري مي بريم، زيبائي يي را با ديگري مي بينيم...


اين است كهتنها خوشبخت بودن، خوشبختي يي رنجزا است، نيمه تمام است كه تنها بودن بودني به نيمهاست و من براي نخستين بار و براي آخرين بار در هستي ام رنج " تنهائي" را احساسكردم. "بيكسي"، بهشت را در چشمم كوير مي نمود. تنها ديدن، تنها آشاميدن و تنها...،برزخي زيستن است.

با دردها، زشتي ها و نا كامي ها آسوده تر مي توان "تنها" ماند. در دردها دوست را خبر نكردن خود عشق ورزيدن است.تقيه درد، زيباترين ايماناست. رنج، تلخ است اما هنگامي كه تنها مي كشيم تا دوست را به ياري نخوانيم، براي اوكاري مي كنيم و اين خود دل را شكيبا مي كند.

اما در بهشت چگونه مي توان بي" او" بود؟ سايه ي سرد و دل انگيز طوبي، بانگ آب، زمزمه ي مهربان جويبار ها و...چگونهمي توان دوست را خبر نكرد؟

چه بيهودگي عام و چه برزخي بي پايان است، بهشتيكه در آن او نيست. تنهائي، آزاري طاقت فرسا است.

" پروردگار مهربان من، ازدوزخي، اين بهشت رهائي ام بخش! در اينجا هر زمزمه اي بانگ عزائي و هر چشم اندازيسكوت گنگ و بي حاصلي رنجزاي گسترده اي .

در هراس دم مي زنم، در بي قراريزندگي مي كنم. و بهشت تو براي من بيهودگي رنگيني، است." بودن من" بي مخاطب ماندهاست.

من در اين بهشت، همچون تو در انبوه آفريده هاي رنگارنگت تنهايم. " توقلب بيگانه را مي شناسي كه خود در سرزمين وجود بيگانه بوده اي ! كسي را برايمبيافرين تا در او بيارامم"

آنروز ..

سلام       

نخستین روز بهار گویی نخستین روز آفرینش است.

اگر روزی خدا جهان را آغاز کرده است مسلما" آن روز نوروز بوده است.

مسلما" بهار نخستین فصل و فروردین نخستین ماه و نوروز نخستین روز ، روز آفرینش است .

هرگز خدا جهان را و طبیعت را ، با پاییز یا زمستان یا تابستان آغاز نکرده است.

مسلما" اولین روز بهار سبزه ها روییدن آعاز کرده اند و رود ها رفتن و شکوفه ها سر زدن و جوانه ها شکفتن

و این همه یعنی نوروز.

« دکتر علی شریعتی »

( هبوط در کویر ، ص ۵۰۴ )

نوروز مبارک باد.

با آرزوی سالی پر از شادی و سرور.

دوست دارم 

پروردگار مهربان من، از دوزخ این بهشت رهایی ام بخش! در اینجا هر درختی مرا قامت دشنامی است و هر زمزمه ای بانگ عزایی و هر چشم اندازی سکوت گنگ و بی حاصلی رنجزای گسترده ای. در هراس دم می زنم، در بیقراری زندگی می کنم و بهشت تو برای من بیهودگی رنگینی است. هیچ کس، هیچ چیز در اینجا "به خود" هیچ نیست. "بودن من" بی مخاطب مانده است. من در این بهشت، همچون تو در انبوه آفریده های رنگارنگت تنهایم. "تو قلب بیگانه را می شناسی که خود در سرزمین وجود بیگانه بوده ای!" "کسی را برایم بیافرین تا در او بیارامم...

به من تكيه كن!من تمام هستي ام را دامني مي كنم تا تو سرت را بر ان بنهي!تمام روحم را اغوشي مي سازم تا تو در ان از هراس بيا سايي!تمام نيرويي را كه در دوست داشتن دارم دستي مي كنم تا چهره و گيسويت را نوازش كند!تمام بودن خود را زانويي ميكنم تا بر ان به خواب روي!خود را,تمام خود را به تو مي سپارم تا هر چه بخواهي از ان بياشامي,از ان برگيري,هر چه بخواهي از ان بسازي ,هر گونه بخواهي باشم!
از اين لحظه مرا داشته باش!

شگفتا!

وقتی بود نمی‌دیدم،

وقتی می‌خواند نمی‌شنیدم

وقتی دیدم که نبود،

وقتی شنیدم که نخواند!

چه غم‌انگیز است که وقتی چشمه‌ای سرد و زلال، در برابرت می‌جوشد و می‌خواند و می‌نالد،

تشنه آتش باشی و نه آب،

و چشمه که خشکید، چشمه که از آن آتش که تو تشنه آن بودی بخار شد و

به هوا رفت و آتش کویر را تافت و در خود گداخت

و از زمین آتش رویید و از آسمان آتش بارید

تو تشنه آب گردی و نه آتش،

و بعد،

عمری گداختن از غم نبودن کسی که تا بود از غم نبودن تو می‌گداخت

سلام به همه ی دوستا ی گلم. امید وارم که همگی خوب باشید .خیلی وقته که به خاطر درسا و امتحانا نتو نستم بیام و آپ کنم .الان زنجانم نزدیک ۳ هفته ست که اینجام به خاطر امتحانا دلم واسه همه تنگ شده دلم خیلی گرفته ایشا الله فردا می رم خونه.کاش امتحانامو خوب داده باشم.خدا جونم تنهام نذار آخه من که به جز تو کسیو ندارم.کمکم کن.کمک کن دختر خوبی باشم. دلم براش تنگ شده اما...

چی بگم از کجا بگم 

دردم و با کیا بگم؟

بهتره که دم نزنم

حرفی از عشقم نزنم

از عشقی که گم شد و رفت

عاشق مردم شد و رفت

عشقی که بی فروغ نبود

برای من دروغ نبود ....

             

باید تورو پیدا کنم شاید هنوز هم دیر نیست

تو ساده دل کندی  ولی تقدیر بی تقصیر نیست

با اینکه بی تاب منی بازم منو خط میزنی

باید تورو پیدا کنم تو با خودت هم دشمنی

کی با یه جمله مثل من میتونه آرومت کنه

اون لحظه های آخر از رفتن پشیمونت کنه

دل گیرم از این شهر سرد این کوچه های بی عبور

وقتی به من فکر میکنی حس میکنم از راه دور

آخر یه شب این گریه ها سوی چشامو میبره

عطرت داره از پیرهنی که جا گذاشتی میپره

باید تو رو پیدا کنم هر روز تنها تر نشی

راضی به با من بودنت حتی از این کمتر نشی

پیدات کنم حتی اگه پروازمو پرپر کنی

محکم بگیرم دستتو احساسمو باور کنی

پیدات کنم حتی اگه پروازمو پرپر کنی

محکم بگیرم دستتو احساسمو باور کنی

باید تورو پیدا کنم شاید هنوز هم دیر نیست

تو ساده دل کندی  ولی تقدیر بی تقصیر نیست

باید تو رو پیدا کنم هر روز تنها تر نشی

راضی به با من بودنت حتی از این کمتر نشی

سلام خوبین؟امشب یه شب دیگه از شبایی هست که دل دیوونه ی من گرفته.الان زنجانم تو خوابگاهم اینجا هوا خیلی سرده.اینجا با وجود اینکه بچه هاخیلی خوبن اما بد جور احساس تنها یی می کنم  درسا هم خیلی زیادو مشکله مخصوصا که تو شغل ما با جون آدما   کار داریم .دلم واسه مامان و بابا و عاطفه تنگیده..خدا جونم تو این تنهایی غریب تنهام نذار دوست دارم .

مهربانی را وقتی آموختم که کودکی آسمان نقاشی اش را سیاه میکشید تا پدر کارگرش زیر آفتاب نسوزد .

هرگزاز بی کسی خویش مرنج

هرگز از دوری این راه مگو

و ازین فاصله ها که میان منو توست

وهر آنگه که دلت تنگ من است

بهترین شعر مرا قاب کن و پشت نگاهت بگذار

تا که تنها یی ات از دیدن من جا بخورد

و بداند که دل من با توست

وهمین نزدیکی است

                                    دوست دارم 

سلام به دوستان گلم .شما  که همیشه به من لطف داشتین و به کوچه ی شهر دلم سر می زدین .راستش اومدم بگم که من یه مدت نیستم و یا خیلی دیر به دیر آپ می کنم آخه دانشگاه قبول شدم مامایی زنجان  .و حالا زمان اونه که  که من برم . . .می خواستم وبلاگم پنجره ای باشه تا همه از آن دنیا را ببینند ، اما نشد . نبود ، نمی توانست هم باشد . چون هنوز پنجره ام خیلی کوچک بود . دلم تنگ میشه واسه شما واسه وبلاگم واسه... .تنهام نذار.

براي رسيدن به تو

از فصل شب

امروز  ۲۲/۶ سالگرد تولدمه رفتم تو ۱۹ سال من تو یه روز قشنگ آفتابی موقع اذان ظهر به دنیا اومدم

مامان می گه وقتی به دنیا اومدم خیلی گرسنم بوده و زود بهم آب قند دادن چقدر شکمو بودما

امروز روز خیلی خوبی بود یه روز باهم بودن از خونوادم بهترین کادوهارو گرفتم...

ما  این سالگرد‌ها را جشن می‌گیرم تا شاید بهانه‌ای پیدا شه برای گفتن دوستت دارم‌ها.

مي‌گن كه آدم بايد روز تولدش يه آرزو كنه اما من نمي‌تونم مي‌دونيد آخه  کلی آرزو دارم خدا جونم می

شه همشو برآورده کنی خوب ديگه آرزو بر جوانان عيب نيست ما هم اگه خدا بخواد جوونيم دیگه

خداجونم آرزوهاي دوستامم برآورده كن.

امیدوارم بتونم از لحظه لحظه ی زندگیم به خوبی استفاده کنم و قدر هر اونچه که دارمو بدونم .

                                                تولدم مبارک

 تا هستیم در این چرخ کهن باید لمس کنیم در کف دستانمون زندگی رو دوستی‌ رو، عشق رو. دستان یکدیگر را بفشاریم و قدر هم رو بدونیم چرا که این راه را فقط یکبار طی خواهیم کرد و تکراری در پی‌اش نخواهد بود.

بنام خدای خوب

به خدا دست خودم نیست اگر می رنجم 

یا اگر شادی زیبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم

من صبورم اما ...

چقدر با همه عاشقیم محزونم !

و به یاد همه خاطره های گل سرخ مثل یک شبنم افتاده ز غم مغمومم

من صبورم اما ...

بی دلیل از قفس کهنه ی شب بی دلیل از  همه ی تیرگی تلخ غروب

و چراغی که تو را از شب مترو ک دلم دور کند ...می ترسم

من صبورم اما ...

آه....

این بغض گران صبر نمی داند چیست !!!

دوست دارم.       

                                خدا به تو نگم

                   به کی بگم من حرف دل رو...

                                 به نام یگانه حامی قلب شکسته ی من...

             میان غمهایم ، تنها تنهایم ، ...

             از کجاش برات بگم ...

زمانی عاشقی و میتونی ادعا کنی عشقت واقعی که رهاش کنی...

 در قفس رو بازکنی و بذاری پرنده ی عشقت پرواز کنه آزاد آزاد...

 بذار اون قدر بره که تو انتهای آسمون ببینیش...

 مطمئن باش اگه دلش عاشق باشه برمیگرده...

 اما اگه برنگشت.............................

 بسپارش دست خدا بذار اون قدر پرواز کنه تا به اون جایی

 که می خواد برسه به همون جایی که دل کوچیکش شاد باشه

 واحساس سعادت کنه...

خستم....

                     خدایا کمکم کن دختر خوبی باشم . 

 بعد مدت ها سلااااااااااااااااااااااااام

حرفهای ما هنوز نا تمام

تا نگاه می کنی وقت رفتن است

آه...

ای افسوس همیشگی

ناگهان چقدر زود دیر می شود ....

خدایا کمکم کن.................

منو درگیر خودت کن تا جهانم زیرو رو شه
تا سکوت هرشب من با هجومت روبرو شه

بي هوا بدون مقصد سمت طوفان تو مي رم
منو درگير خودت کن تا که آرامش بگيرم

با خيال تو هنوزم مثل هر روز و هميشه
هر شب حافظه ي من پر تصوير تو مي شه

با من غريبگي نکن با من که درگير توام
چشماتو از من بر ندار من مات تصوير توام

با من غريبگي نکن با من که درگير توام
چشماتو از من بر ندار من مات تصوير توام من مات تصوير توام

تو همين جايي هميشه با تو شب شکل يه روياست
آخرين نقطه ي دنيا تو جهان من همين جاست

تو همين جايي و هر روز من به تنهاييم دچارم
منو نزدیک خودم کن تا تو رو يادم بيارم

با خيال تو هنوزم مثل هر روز و هميشه
هر شب حافظه ي من پر تصوير تو مي شه

با من غريبگي نکن با من که درگير توام
چشماتو از من بر ندار من مات تصوير توام

با من غريبگي نکن با من که درگير توام
چشماتو از من بر ندار من مات تصوير توام من مات تصویر توام

            همه ی دلتنگی های دنیا به خاطر دل نهادن بر جهان است ....

                                       خیال نکن که بی خیال از تو و روزگارتم ....

 به فکرتم....

     به یادتم

                               زنده به انتظارتم ....

تمام زندگيم را دلتنگي پر کرده است...

دلتنگي از کسي که دوستش داشتم و عميق ترين درد ها و رنجهاي عالم را در رگهايم جاري کرد !

درد هايي که کابوس شبها و حقيقت روزهايم شد٬ دوری از تو حسرتي عميق به قلبم آويخت و پوست تن کودک عشقم را با تاولهاي دردناک داغ ستم پوشاند . 

 دلتنگی براي کسي که فرصت اندکي براي خواستنش ٬ براي داشتنش داشتم.    

دلتنگي از مرزهايي که دورم کشيدند و مرا وادار کردند به دست خويش از کساني که دوستشان دارم کنده شوم .

در انسوي مرزها دوست داشتن گناه است ٬ حق من نيست ٬ به اتش گناهي که عشق در آن سهمی داشت مرا بسوزانند .

رنجي انچنان زندگي مرا پر کرده است٬ آنچنان دستهاي مرا از پشت بسته است٬ آنچنان قدمهاي مرا زنجير کرده است که نفسهايم نيز از ميان زنجير ها به درد عبور مي کنند . . . 

دوست داشتن تو چنان تاوان سنگيني داشت که براي همه عمر بايد آنرا بپردازم ... و من این تاوان سنگین را با جان و دل پذیرا شدم .            

همه عمر ٬ داغ تو بر پيشاني و دلم نشسته است و مرا می سوزاند .   

تو نمايش زندگي مرا چنان در هم پيچيدي که هرگز از آن بيرون نيايم. . . آنقدر دلتنگ دوريش هستم .. آنقدر دلتنگ سرنوشت خويشم .. آنقدر دل آزرده عشق تو هستم که همه هستيم را خوره بي کسي و تنهايي مي جود . . . 

 به او نگاه مي کنم ٬ به او که چون بهشت بر من مي پيچد و پروازم مي دهد .  

به او که لبهايش از اندوه من مي لرزند .       

به او که دستهاي نيرومندش ٬عشقي که سالها پيش اجازه اش را از من گرفتند جرعه جرعه به من مي نوشاند . . . . .        

به او که چشمهايش در عمق سياهي مي خندید و دنيايم را ستاره باران مي کرد.     

به او که باورش کردم و دل به او باختم

به او که دلم مي خواهد در آغوشش چشمهايم را بر هم بگذارم و هرگز ٬ هرگز ٬هرگز به روي دنيا بازشان نکنم .          

 به او که تکه اي از قلب مرا با خود خواهد برد       

به او که مرزهاي سرنوشت ٬ سالها پيش دوريش را از من رقم زده است. سراسر زندگيم را اندوهي پر کرده است که روزها و ماهها از اين سال به سال ديگر آنها را با خود مي کشم و ميدانم که زمان ٬ شايد زمان ٬ داغ مرا بهبود بخشد ولي هرگز فراموش نخواهم کرد که از پشت اين ديوار شيشه اي نگاهش چگونه عمق وجودم را لرزاند .     

لبهايش لرزش لبهايم را نوشيد و دستانش ترس تنم را چيد و نفسهايش برگهاي رنگين خزان را به باران عاشقانه بهار سپرد .

حالا دلم می خواد اینو زمزمه کنم: 

رفیق من سنگ صبور غم ها        به دیدنم بیا که خبلی تنهام

هیشکی نمیفهمه چه حالی دارم    چه دنیای رو به زوالی دارم

مجنونم و دل زده از لیلی ها        خیلی دلم گرفته از خیلی ها

نمونده از جوونی هام نشونی       پیر شدم پیر تو این جوونی

 گر همسفر عشق شدی مرد سفر باش           هم منتظر حادثه هم فکر خطر باش.

من نه فرشته ام و نه از جنس آسمون ،
و نه به قول اون نویسنده معروف یک کلوخ تیپا خورده
، من فقط یه آدمم ،
یه آدم که گاهی زیادی مهربونه گاهی زیادی حساسه
و گاهی هم زیادی مغرور ،
آدمی که دوست داره همه رو دوست داشته باشه
و با همه زلال باشه !
اما افسوس که آدمای دیگه گاهی این چیزا رو حس نمی کنن !!
کاش خدای اون بالاها آدمایی رو سر راه هم قرار بده
که حرف همو بفهمن ، به یه چیز بخندن ، به یه چیز اشک بریزن ،
و فهم و ادب و ایمان چاشنی صداقت کلامشون باشه .
به همون خدای آسمونا
اینا شعر نیست شعار نیست لااقل برای من نیست
اینا از عمق وجود م بلند میشه
.
.
.
این منم که تو را می خوانم

دوستت دارم

* سال نو مبارک *

... و " در آغاز هیچ نبود،

کلمه بود

و آن کلمه خدا بود".

عظمت همواره در جستجوی چشمی است که او را ببیند،

و خوبی همواره در انتظار خردی است که او را بشناسد

وزیبایی همواره تشنه ی دلی که به او عشق ورزد

و جبروت نیازمند اراده ای که در برابرش ، به دلخواه ، رام گردد.

و غرور در آرزوی عصیان مغروری که بشکندش و سیرابش کند

و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پر جبروت و مغرور،

اما کسی نداشت.

خدا آفریدگار بود

و چگونه می توانست نیافریند؟

و خدا مهربان بود

و چکونه می توانست مهر نورزد؟

....

و خدا گنجی مجهول بود

که در ویرانه بی انتهای غیب مخفی شده بود.

و خدا  زنده ی جاوید بود

که در کویر بی پایان  عدم " تنها نفس میکشید"

دوست داشت چشمی ببیندش، دوست داشت دلی بشناسدش

........

اما ...

خدا همچنان تنها ماند و مجهول و در ا بدیت عظیم و بی پایان ملکوتش بی کس! و در آفرینش پهناورش بیگانه ، می جست و نمی یافت. آفریده هایش او را نمی توانستند دید، نمی توانستند فهمید... می پرستیدندش، اما نمی شناختندش و خدا چشم براه " آشنا" بود.

پیکر تراش هنرمند و بزرگی که در میان انبوه مجسمه های گوناگونه اش غریب مانده است. در جمعیت چهره های سنک و سرد، تنها نفس میکشید.

کسی  "نمی خواست" ، کسی " نمیدید" ، کسی " عصیان نمیکرد" ، کسی عشق نمی ورزید،  کسی نیازمند نبود، کسی درد نداشت .... و ....

و خداوند خدا ، برای حرفهایش ، باز هم مخاطبی نیافت! هیچکس او را نمی شناخت ، هیچکس با او " انس " نمی توانست بست

" انسان " را آفرید!

 و این نخستین بهار خلقت بود.